porady - Wpływ malarstwa na inne dziedziny sztuki

1. Zadaj pytanie
2. Odpowiedz
3. Dowiedz sie więcej

Polecane pytania


Zadaj własne pytanie

Wpływ malarstwa na inne dziedziny sztuki...
Napisano 28-05-2005 13:13
, przez daciek
Czyli na architekturę, film, muzykę, literaturę itd. Przykłady z opisami mile widziane (bez opisów też) :P
Pomocy też mam temat z impresjonizmu...
Napisano 31-10-2014 06:23:05
Sprobuj na http://dojrzewamy.pl. Pisza ponad 2000 odpowiedzi dziennie!
Pomocy też mam temat z impresjonizmu...
Napisano 13-02-2006 17:54
, przez Oda518
jesli chodzi o malarstwo to sobie poradze!! ale nie wiem jak sie wziac za literature!! czy omowienie frg."Chłopow" to dobry pomysl i ktorych!!?? pomocy!! aleks-b@o2.pl gg:9236692
Surrealizm to nie tylko malarstwo ale ...
Napisano 16-02-2006 19:54
, przez Wytwornia
Surrealizm to nie tylko malarstwo ale także film. Filmowy nurt surrealistyczny zapoczątkowała awangarda filmowa utworem Luisa Buńuela i Salvadora Dalego
pt.: „Pies andaluzyjski” (1928). Film stał się manifestem kierunku, który czerpał symboliką
z freudyzmu, występując zarazem przeciwko normom obyczajowym burżuazji. Film miał przede wszystkim szokować. Twórcy odrzucili wszystko co racjonalne i konwencjonalne. Zbudowali film z przeplatających się niepokojących i skandalicznych obrazów, żywcem wziętych z narkotykowego delirium – kobiece oko rozcięte brzytwą, dziurawa ręka, z której wychodzą mrówki, fortepian z martwym osłem. Buńuel określił swój film jako „namiętne
i rozpaczliwe wezwanie do mordu”, do rozbicia drobnomieszczańskiego widzenia świata, do przezwyciężania płaskiego, utylitarnego racjonalizmu, do prawdziwej rewolucji. „Pies andaluzyjski” otworzył kino na nowe niewykorzystane wcześniej obszary. Buńuel i Dali stworzyli manifest nieposkromionej wyobraźni, przetarli ścieżki pozwalające zapuszczać się
z kamerą poza horyzont rzeczywistości i gęstwę sennych labiryntów.
Rozproszenie grupy paryskiej po świecie w wyniku II wojny światowej nie spowodowało zaniku surrealizmu. Pozostał on inspirujący do dziś w malarstwie, filmie, fotografii, plakacie, reklamie, video-klipach. Dziedzictwem surrealizmu jest wyzwolenie nieskrępowanej wyobraźni twórczej, przeciwstawianie indywidualnego, wewnętrznego przeżycia artysty utartym, rozumowym konwencjom.


Surrealizm w literaturze
Lewis Caroll ze swoją "Alicją w krainie czarów" z drugiej połowy XIX wieku jest zapewne prekursorem surrealizmu w literaturze. A początek XX wieku to Franz Kafka, którego prozę cechuje
• skrajny subiektywizm
• koncentracja na przeżyciach psychicznych człowieka nieprzystosowanego,
• świat tajemniczy, niepoznawalny
• rzeczywistość z pogranicza snu i jawy
wszystko to wskazuje, że był surrealistą. http://www.kafka.czytelnia.net/

W literaturze polskiej Bruno Schulz jest super surrealistą przeczytajcie sobie choć jedno, dwa opowiadanka są doskonałe. Koniecznie "Sanatorium pod klepsydrą", gdzie opisy są bardzo plastyczne.
http://www.brunoschulz.org/

Za współczesnego pisarza wpisującego się w ten nurt można uznać Kurta Vonneguta, z jego "Rzeźnią nr 5', gdzie Billy Pilgrim jest porywany od czasu do czasu przez kosmitów, którzy prezentują jego dzień powszedni na żywo w szklanej gablocie mieszkańcom na swojej plancie. (Vonnegut przewidział tu, a może zainspirował powstanie BIG BROTHERA)

M.
„Luis Buñuel powiedzia...
Napisano 16-02-2006 19:56
, przez Wytwornia
„Luis Buñuel powiedział kiedyś, że widzowie niesłusznie biorą surrealizm w jego dziełach za zamierzony, gdy tymczasem spojrzenie na świat, jakim dzieli się w swoich filmach, jest zwykłą, codzienną percepcją ludzi i wydarzeń. Sądząc po sposobie, w jaki absurdalne przypadki i surrealistyczne dialogi pojawiają się w produkcjach Pedro Almodóvara, autor Kiki jest w swoim oglądzie rzeczywistości równie oryginalny(...)"

fragment artykułu Anny Dziedzic

M.
„Pies andaluzyjski...
Napisano 16-02-2006 19:58
, przez Wytwornia
„Pies andaluzyjski"
Luis Bunuel


"Luis Bunuel z kieszeniami pełnymi kamieni czekał, aż zakończy się premierowy pokaz jego debiutanckiego filmu. Kamienie były na wypadek, gdyby obraz się nie spodobał. Miały służyć do obrony przed atakami oburzonej i wściekłej publiczności. Tymczasem, kiedy projektory przestały pracować a na sali kinowej rozbłysło światło, okazało się, że reakcja jest entuzjastyczna.
Jak to u surrealistów, zaczęło się od snu. Sen był krótki i konkretny: mężczyzna rozcina kobiecie oko brzytwą. Bunuel opowiedział swą senną wizję koledze. Wspólnymi siłami, dopisali do źrenicy i ostrza resztę scenariusza. Trochę wymyślili, trochę im się przyśniło. Zabawę mieli przednią. Kolega nazywał się Salwador Dali. (...)
Skąd wziął się tytuł ? Federico Garcia Lorca, kumpel twórców filmu, z zawodu i powołania poeta, pisał w liście do rodziny: "Bunuel i Dali zrobili kupę gówna. Nazwali ją psem andaluzyjskim. A psem jestem ja". Coś jest na rzeczy, albowiem Dalemu przydarzyła się kiedyś wypowiedź: "Frederico to pies, tak jak wszyscy Andaluzyjczycy."

"Pies andaluzyjski" otworzył kino na nowe, niewykorzystywane wcześniej obszary. Bunuel i Dali stworzyli manifest nieposkromionej wyobraźni, przetarli ścieżki pozwalające zapuszczać się z kamerą poza horyzont rzeczywistości, w gęstwę sennych labiryntów."

fragment artykułu Emila Majuka

Reżyseria: Luis Bunuel. Scenariusz: Luis Bunuel i Salvador Dali. Zdjęcia: Albert Duverger. Muzyka: Ryszard Wagner i tango argentyńskie. Występują: Pierre Batcheff (mężczyzna), Simone Mareuil (kobieta), Luis Bunuel (człowiek z brzytwą), Salvador Dali (kleryk).
18 min, 1928, Paryż


"Bunuel stał się czołowym przedstawicielem filmowego surrealizmu. Kolejny jego film „Złoty wiek” (1930), który rozrósł się do pełnometrażowej surrealistycznej fabuły, zapowiadał przyszłe kino Hiszpana: tematy niespełnionego pożądania, seksualnych obsesji
i bezczelnych ataków wymierzonych w Kościół oraz burżuazyjną hipokryzję. Buńuel jest autorem filmów: „Los olvidados” (1950), za który otrzymał złotą palmę w Cannes za reżyserię, „Zbrodnicze życie Archibalda de la Cruz” (1955), „Anioł zagłady” (1962), „Dziennik panny służącej” (1964), „Szymon Pustelnik” (1965), „Piękność dnia” (1967), „Droga mleczna” (1970), „Dyskretny urok burżuazji” (1972), za który otrzymał Oscara, „Widmo wolności” (1974), „Mroczny przedmiot pożądania” (1977).
Przedstawicielami odmiennego, łagodnego nurtu surrealizmu filmowego byli Man Ray, współpracujący z poetą Robertem Desnosem („Gwiazda morska i Tajemnica zamku Dé” – 1928), Germaine Dulac („Muszelka i pastor” – 1928), Jean Cocteau („Krew poety” – 1930, „Testament Orfeusza” – 1960).
W kinie surrealistycznym, którego Buńuel jest ojcem chrzestnym i największym mistrzem tajemnica odgrywa kluczową rolę. (...)"

fragment artykułu autorstwa Michała Szewczyka

M.
pytanie:
odpowiedź:


load_avg: 0.70